எமர்ஜென்ஸிக்கு எதிரான சின்னப் போராட்டம்

பள்ளிக்கூடம் வீட்டிற்கு மிக அருகில்தான். நடந்து சென்று விடலாம். இரு அண்ணன்களுடன் நானும் சென்று கொண்டிருந்தேன். பள்ளிக்கு அருகில் எங்களை வழிமறித்த இருவர் மூத்த அண்ணனிடம், ‘டேய், நீ வீட்டில் எத்தனையாவது பிள்ளை?’

‘இரண்டாவது’ என்றவுடன் ‘சரி நீ போகலாம் என்றனர்

அடுத்த அண்ணனிடம், ‘நீ?’

‘மூன்றாவது’

‘சரி, நில்லு’ என்று என்னைப் பார்த்தவர்கள், ‘நீ நாலாவதா’ என்றார்கள். நான் தலையசைத்ததும் எங்கள் இருவரையும் கூட்டிச் சென்று அங்கு நின்று கொண்டிருந்த நாய் வண்டி போன்ற வண்டியில் ஏற்றினார்கள். உள்ளே ஏற்கனவே எங்களை மாதிரி நிறைய பையன்கள். சிலர் அழுது கொண்டிருந்தனர்.

வண்டி கிளம்பி எங்கெங்கோ போய் ஒரு மலையடிவாரத்தில் நின்றது. எங்களை வண்டியிலிருந்து இறக்கி அங்கிருந்த அறைக்குள் அடைத்தார்கள்.

என்ன நடக்கிறது என்று விளங்கும் முன்னே மேலிருந்து ஏதோ புகை அறை முழுவதும் பரவ, மூச்சு முட்ட பயத்தில், ‘அம்மா’ என்று அலறினேன்.

‘என்னடா, என்னாச்சு?’ என்று பக்கத்திலிருந்து அம்மாவின் குரல் கேட்டதும்தான் பகலிலேயே தூங்கியிருக்கிறேன் என்பது புரிந்தது. கண்களைக் கசக்கி விட்டு பார்த்தால், அருகிலிருந்து செய்தித்தாளில், ‘இரண்டு குழந்தைகளுக்கு மேலே பெற்றால் தண்டனை’ என்று கொட்டை எழுத்தில் தலைப்புச் செய்தி!

இந்தக் கதை எழுதப்பட்ட 1976ம் ஆண்டில், அரசின் கொள்கையை விமர்சிக்கும் கதையை எழுதுவதே குற்றம் என்பது தெரியாமலேயே, நான் எழுதிய முதல் கதை.

படித்து விட்டு அப்பா அம்மாவைப் பார்த்து சிரித்தார்.

‘ஸ்கூல் இன்ஸ்பெக்ஷனுக்கு இன்ஸ்பெக்டர் வரப்போறாராம். வகுப்பில் புத்தகம் மாதிரி நாங்களே செய்யணும். அதுக்கு நான் பொறுப்பு என்று க்ளாஸ் வாத்தியார் சொல்லியிருக்கிறார்’

அந்த 7இ வகுப்பு மாணவர்களின் கையெழுத்து புத்தகத்தில் இக்கதையும் சேர்க்கப்பட்டு யாராலும் படிக்கப்படாமலேயே போனாலும், எமர்ஜென்ஸி அறிவிக்கப்பட்டு 40 ஆண்டுகள் ஆயிற்று என்று இரண்டு நாட்களாக ஊடகங்களில் வரும் செய்திகளைப் பார்க்கையில், ‘அட, இந்தக் கதை எமர்ஜென்ஸிக்கு எதிரான என்னுடைய சின்ன முயற்சி’ என்று ஏதோ எனக்குத் தோன்றுவதைச் சொன்னால், அடிக்க வருகிறார்கள்…

மாண்டி'யில் மாண்டவர்கள்

ஏழ்மையான குடும்பத்தில் பிறந்தாலும், ஐஐடி நுழைவுத் தேர்வில் தேறிய இரு உத்தரபிரதேச சகோதர்களைப் பற்றி செய்தி நேற்று முன்தினம் வெளியானது. முக்கியமாக அவர்களது பெற்றோர்களுக்கு ஐஐடி கட்டணத் தொகையை கட்ட இயலாது என்பது தெரிந்ததும், மனித வளத்துறை அமைச்சரே தலையிட்டு அரசே அவர்களது கல்விக் கட்டணத்தை செலுத்தும் என்று நேற்று அறிவித்துள்ளார்.
                                                                                                                                          வாழ்த்துக்கள்!

இவ்விரு சகோதரர்களுக்கான கட்டணச் செலவை முழுவதுமாக அரசு ஏற்றுக் கொண்டாலும், இவர்கள் மட்டுமல்லாமல் ஐஐடியில் படிக்கும் அனைத்து மாணவர்களின் கட்டணச் செலவில் ஒரு பகுதியினை ஏற்றுக் கொள்பவர்களைப் பற்றியும் இன்றைய செய்தித்தாள்களில் வெளியாகிய செய்தி பலராலும் கண்டு கொள்ளப்படவில்லை.

பிரச்னை என்னவென்றால், அவர்களில் நான்கு பேர் இறந்து விட்டனர். அதுவும் தனியார் பாதுகாப்பு காவலர்களால் சுடப்பட்டும், அதனால் எழுந்த கலவரத்தில் மலையிலிருந்து விழுந்தும்.
                                                                                                                                                   

அவர்களது குற்றம்; அந்த ஹிமாச்சலப் பிரதேச குளிரிலும், பனியிலும் வாடியபடி அவர்கள் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் புதிய ஐஐடி (மாண்டி) யில் செய்த வேலைக்குறிய கூலியை கேட்டதும், அவர்களது போராட்டத்தை தனியார் பாதுகாவலர்களைக் கொண்டு அடக்க முயன்றதைக் கண்ட வெறுப்பில் கலவரத்தில் ஈடுபட்டதும் என்கிறார்கள்.

கூலி உயர்வு கூட இல்லை. கூலிதான்!

ஐஐடி பட்டாதாரிகளுக்கும் சிம்பன்ஸிகளுக்கும் இருக்கும் டிஎன்ஏவுடைய வித்தியாசம் வெறும் இரண்டு சதவீதம்தான் என்று கூறப்படுகிறது. அப்படியாயின் மிகமிகச் சிறிய மயிரிழையில்தான் ஒருவன் ஐஐடி பட்டாதாரியாகவும், மற்றவர்கள் கட்டிட தொழிலாளியாகவும் மாறுவதும் நடக்கிறது.

ஆனால் அவர்களுக்கிடையான கூலி வித்தியாசம்?

என்னைக் கேட்டால், ராஜு மற்றும் பிரிஜேஷ் சகோதரர்கள் மட்டுமல்லாமல் அனைத்து ஐஐடி மாணவர்களின் கல்விக் கட்டணத்தில் ஒரு பகுதியை மாண்டி’யில் நேற்று மாண்டவர்களும் காயமடைந்தவர்களும் ஏற்றுக் கொண்டார்கள் என்றே சொல்வேன்...

சகாயத்துக்கான நீதி?

சகாயம் பிரான்ஸ் எப்படியிருந்திருப்பார் என்று எனக்குத் தெரியாது. புகைப்படத்தில் கூட பார்த்ததில்லை. ஆனால் இன்று வரை சகாயத்தை என்னால் மறக்க முடிந்ததில்லை. மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தனது 42வது வயதில் செத்துப் போன சகாயம் விட்டுச் சென்ற மனைவிக்கும் நான்கு குழந்தைகளுக்கும், ஒரு வழக்குரைஞராக எனது கடமையை செய்ய தவறி விட்டேனோ’ என்ற உறுத்தல்தான் சகாயத்தின் நினைவுகளாக என்னில் தங்கி விட்டன போலும்.

கூடங்குளத்திலோ அல்லது இந்தியாவின் பிற எந்தப் பகுதியிலோ, அணு மின்நிலையம் அமைப்பது குறித்து, இருபுறமும் எடுத்து வைக்கப்படும் வாதங்களால் எனக்கு எவ்விதமான எதிர்ப்போ அல்லது ஆதரவோ இல்லை. 2012 செப்டம்பரில் நடைபெற்ற ‘ஜல்சத்யாகிரக' போராட்டத்தை அடக்க காவலர்கள் அத்துமீறியதாக தாக்கல் செய்த வழக்கில் நான் ஆஜரானதும் தற்செயலானதுதான்.

அப்போதுதான் சகாயத்தின் பிரேதபரிசோதனை அறிக்கையை பார்க்க நேரிட்டது. அவரது உடலில் முக்கியமாக தலையில் எவ்விதமான வெளிக்காயமோ அல்லது உட்காயமோ இல்லை. ஆயினும் மூளையில் ரத்தக்கசிவால் இறந்திருந்தார். ஆனால் ஊடகங்களில் கடல் போராட்டம் நடந்த போது அவர் ஒரு பாறை மீதி நின்று கொண்டிருந்ததாகவும், தாழப்பறந்து வந்த விமானத்தைப் பார்த்து கீழே விழுந்து தலையில் அடிபட்டு இறந்ததாகவும் செய்தி வந்திருந்தது. சில பத்திரிக்கைகளில் தண்ணீரில் மூழ்கி இறந்ததாகவும் கூட புனையப்பட்டிருந்தது.

நரம்பியல் மருத்துவ நண்பர் ஒருவரைத் தொடர்பு கொண்டதில், திடீரென தாழப்பறந்து வரும் விமான சத்தத்தால் ஏற்ப்படும் அதிர்ச்சி கூட மரணத்தை விளைவிக்கலாம் என்றார்.

கடலுக்குள் போராட்டம் நடத்தப் போனவர்களை கண்காணிக்க அல்லது கைது செய்ய கடலோரப் பாதுகாப்பு படகுகளை ஈடுபடுத்துவதில் அர்த்தமுண்டு. விமானத்திற்கு அன்று தேவை என்ன, யார் அதற்காக உத்தரவிட்டது என்ற கேள்வி எழுப்பினால், அரசிடமிருந்து அதற்கு பதிலே இல்லை. மாறாக கமாண்டரின் அறிக்கையோ ‘அன்று விமானம் பறந்தது என்றும் போல வழக்கமான ஒன்றுதான், போராட்டத்திற்கும் அதற்கும் சம்பந்தமில்லை’ என்ற ரீதியில் இருந்தது.

முக்கியமாக, ‘மிகவும் தாழ்வாக எல்லாம் பறக்கவில்லை. 300 அடி உயரம் வரைதான் சென்றோம்’ என்று இருந்ததைப் பார்த்து, ‘இது போதும், சகாயத்தின் மனைவி வழக்கு தாக்கல் செய்தால் அரசிடம் இருந்து நஷ்ட ஈடு பெற முடியும்’ என்று சம்பந்தப்பட்டவர்கள் சிலரிடம் கூறினேன். வழக்கு தாக்கல் செய்தார்களா என்று தெரியவில்லை.

நேரில் பார்த்தவர்கள் விமானம் 100 அடி வரை தாழப்பறந்தது என்று கூறினாலும், விமான கமாண்டர் ஒத்துக் கொண்ட 300 அடியே அனுமதிக்கப்படாத உயரம் என்பதை அவர் அறிந்திருந்தாரா என்பது தெரியவில்லை. உலகம் முழுவதும் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு நமது நாட்டு சட்டங்களின்படியும் வகுக்கப்பட்டுள்ள ஆகாய விதிகள் (Rules of Air) படி போராட்டத்திற்காக கூடியுள்ள மக்கள் மீது விமானம் 1000 அடிக்கு குறைவாக பறக்க கூடாது. எந்நிலையிலும் 500 அடிக்கு கீழே பறக்க முடியாது.


4.6 Except when necessary for take-off or landing, or except by permission from the Director General, a VFR flight shall not be flown: a) over the congested areas of cities, towns or settlements or over an open air assembly of persons at a height less than 300 m (1000 ft) above the highest obstacle within a radius of 600 m from the aircraft; b) elsewhere than as specified in 4.6 a), at a height less than 150 m (500 ft) above the ground or water.


அனுமதிக்கப்பட்ட உயரத்தை விட தாழப்பறப்பதற்கான அனுமதியை பெற்றதாகவோ அல்லது அவ்வாறு பறப்பதற்கான தேவை என்ன என்பதைப் பற்றியோ அரசிடம் பதிலில்லை.                                                                                                
ஆகாய விதிகளின் பிரிவு 3.1.1 Negligent or reckless operation of aircraft An aircraft shall not be operated in a negligent or reckless manner so as to endanger life or property of others என்று கூறுவதும் ஆகய விமான விதிகள்’1937ல் பிரிவு 21ல் Dangerous flying - No person shall fly any aircraft in such circumstances as, by reason of low altitude or proximity to persons or dwellings or for other reason, to cause unnecessary danger to any person or property என்று இருப்பதும், அன்று விமானி அவர் கூறியபடியே 300 அடி உயரத்திற்கு விமானத்தை கீழிறக்கியது சட்டத்திற்கு புறம்பானதும், கவனக்குறைவானதுமான செயல் என்பதை உறுதிப்படுத்தும்.

இடிந்தகரையில் விமானம் பறந்தது அவ்வாறு கவனக்குறைவான அல்லது சட்டத்திற்கு புறம்பான செயல் என்பதை நிறுவி வழக்கு தாக்கல் செய்திருந்தால், சகாயத்தின் மனைவி குழந்தைகளுக்கு கண்டிப்பாக நட்ட ஈடு கிடைத்திருக்கும். இடிந்தகரையில் துப்பாக்கி சூட்டில் இறந்தவருக்கு கூட அரசு நட்ட ஈடு கொடுத்தது. சகாயத்துக்கு கிடைக்கவில்லை.

அது மட்டுமல்ல. போராட்டமானது அணு உலையில் கதிரியக்க எரிபொருளை நிரப்பியதால் நடந்தது. அவ்வாறான அணு உலை இருக்கும் இடத்தின் அருகில் விமானம் அதுவும் தாழ்வாக பறப்பது என்பது மிகவும் அபாயகரமான செயலாகும். கல்பாக்கம் அணு உலைக்கு பத்து கிமீ தொலைவுக்குள் எந்த ஒரு விமானமும் 10000 அடி உயரத்திற்கும் குறைவாக பறக்க தடை உள்ளது.
கூடங்குளம் அணு உலையைப் பொறுத்தவரை இம்மாதம் 25ம் தேதி முதல் இந்தத் தடை அமுலுக்கு வருகிறது என்றாலும், இன்றுள்ள அதே அபாயம் 2012 செப்டம்பரிலும் இல்லை என்று கூற முடியாது. ஆனால் விமானி எவ்வித அச்ச உணர்வுமின்றி அணு உலைக்கு 100 மீட்டர் தூரத்தில் 300 அடியில் பறந்துள்ளார்.

எவ்வாறாயினும், பிளாட்பாரத்தில் படுத்திருப்பவர்கள் மீது காரை ஓட்டியதற்கும் இவ்வாறு மக்கள் கூட்டமிகுந்த பகுதியில் விமானத்தை தாழ்வாக பறக்கவிட்ட செயலுக்கும் வித்தியாசமில்லை.                                                      

மூன்று நாட்களுக்கு முன்னர் நடந்த அந்த விபத்து மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நடந்திருந்தால், இடிந்தகரையில் ஒன்றல்ல, பல கல்லறைகள் தோண்ட வேண்டியிருந்திருக்கும்

காக்கா முட்டை

நடிகர் சிம்பு, லிட்டில் சூப்பர்ஸ்டார் அல்லது எஸ்டிஆர் என்று சொல்ல வேண்டுமோ? எந்தப் பெயரிலும் சரி, எனக்குப் பிடிக்காத நடிகர்கள் என்று பட்டியலிட்டால் முதலிடத்தில் கூட இருப்பார். ஆனால் இனி பிடித்து விடுமோ என்று பயமாக இருக்கிறது. தனுஷ் கூட அவ்வப்போதுதான் பிடிக்கும். இனி அடிக்கடி பிடிக்கும் போல இருக்கிறது.

நேற்றுப் பார்த்த படம் அப்படி.

காக்கா முட்டை!

படத்தில் ஏதோ ஒரு வகையில் சம்பந்தப்பட்ட இவர்களை விடுங்கள். படம் முடிந்து எழுத்து போடும் போதே தூத்துக்குடியில் சொல்வது போல ‘எதற்குள்ளோ அருவாளை வைத்துக் கொண்டு வந்ததைப் போல’ ‘தடதட’வென எழும் முன்னிருக்கை ரசிகர்கள்களின் அவசரத்தைக் கூட நேற்று வழக்கமான எரிச்சல் இன்றி ரசிக்க முடிந்தது.

நேரம், சூது கவ்வும், மூடர் கூடம், ஜிகர்தண்டா, பண்ணையாரும் பத்மினியும், ந.கொ.ப.காணோம், சதுரங்க வேட்டை என ‘ஜிவ்’வென்று மேலே ஏறிக் கொண்டிருந்த தமிழ்ப்படங்களை ‘காக்கா முட்டை’ க்ரூயூஸிங் உயரத்தில் சென்று நிறுத்தி விட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.

இயக்குஞர், ஒளிப்பதிவாளர், தொகுப்பாளர், நடித்த வாண்டுகள், அவர்களின் நாய், பிற நடிகர்கள், முக்கியமாக ‘மம்மி’ என்று நாங்கள் அழைத்த எனது பாட்டியை நினைவுபடுத்திய தோசைக்கல்லில் பீட்சா வார்த்த, ஆம் ‘வார்த்த’தான் அந்த குப்பத்து ஆச்சி என்று அனைவரின் இயல்பான நடிப்பும் இனி சிலாகிக்கப்படலாம். ஆனால், கண்டு கொள்ளப்படாமல் போகப் போவது, பீட்சா கடை மேலாளர் அந்தப் பையனை அறைந்ததும், கடைக் காவலாளி கொடுக்கும் வினாடி நேர ‘ரியாக்க்ஷன்’ என்று அஞ்சுவதால், இங்கு சொல்லி வைக்கிறேன்.

கடைசியில் ‘காக்கா முட்டை’களின் அம்மாவாவது பெயரைச் சொல்லிக் கூப்பிடுவாள் என்று எதிர்பார்த்து ‘டேய்’ என்பதோடு நிறுத்திக் கொள்வதால் அவர்களின் பெயர் தெரியாமலேயே போவதின் யுக்தி, பழரசம் பிடித்து வைத்திருக்கும் தவளையின் குறியீடு என்று பலவும் விவாதிக்கப்படலாம். ஆனால், அரசதிகாரம், ஊடகங்கள் போன்றவற்றின் நிறுவப்பட்ட கட்டமைப்பை அசைக்கும் அதே வேகத்தில் சமூக ஊடகங்கள் தமிழ் திரைப்படத்துறையையும் பிடித்து உலுக்கிக் கொண்டிருப்பதையும் பேச வேண்டும். முகநூல் இல்லை என்றால் நான் நேற்று இந்தப் படத்தைப் பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

சூப்பர், டூப்பர், தல, புயல், தளபதி, புரட்சி, இமயம், சிகரம் எல்லோருக்கும் நான் சொல்லிக் கொள்வது, ‘பீட்சா சமயத்துல நல்லா இருந்தாலும், ‘கொள’’கொள’ன்னு எப்பதான் தின்னு முடிக்கிறதுன்னு ஆயிடுது. ஆனால் ஆச்சி சுட்ட தோசை இன்னும் நல்லாருக்குது’

செல்மா (2014)

‘பார்ப்பதற்கு ஏதாவது ஹாலிவுட் படம் சொல்லுங்க, சார்’ என்று இளம் வழக்குரைஞர்கள் என்னை கேட்கும் போது எல்லாம், ‘தி க்ரேட் டிபேட்டர்ஸ்’ என்பதுதான் எனது முதல் பதிலாக இருக்கும்.

பலதடவை பார்த்து விட்டாலும், இன்னமும் அந்த இறுதிக் காட்சியின் பேச்சுப் போட்டியில் டென்ஸில் விட்டேகர் தனது உரையினை முடிக்கும் பொழுது உறைந்து போய் விடுவேன்.

அடுத்த படம் டென்ஸில் வாஷிங்டன்’னின் ‘மால்கம் எக்ஸ்’. இன்றிலிருந்து நேற்றுப் பார்த்த ‘செல்மா’வையும் சேர்த்துக் கொள்வேன். இந்தப் படங்களை பரிந்துரைப்பதற்கு ஏதோ ஆப்ரிக்க-அமெரிக்கர்களின் போராட்டத்தின் தார்மீக நெறி காரணமல்ல.

மாறாக, இப்படங்களின் பாத்திரங்கள் தங்களது மேடைப் பேச்சுகளில் எப்படி பொருத்தமான ஆங்கில வார்த்தைகளை தேர்ந்தெடுத்து, எளிய வாக்கியங்களாக அவற்றை அழகுற கோர்க்கிறார்கள் என்பதை நாம் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் காரணம். முக்கியமாக, அப்படி கோர்க்கப்பட்ட வாக்கியங்களை ஏற்ற இறக்கமாக பேசுவதன் மூலம் தம்முன் இருப்பவர்களை அவர்களால் வசியப்படுத்தவும், கிளர்ந்தெழவும் செய்ய முடிகிறது என்பதை தெரிந்து கொள்ளவும்தான்.

மால்கம் எக்ஸும் சரி, மார்ட்டின் லூதர் கிங்’கும் சரி தங்களது மேடைப்பேச்சுகளை தங்களுக்குள்ளாவது ஒரு முறை பேசிப் பார்க்காமல் மேடையில் பேசுவதில்லை என்பது அவர்களது மேடைப் பேச்சுகளை கேட்டால் புரியும். இந்தப் படத்தில் கூட சில காட்சிகளில், எப்படி கிங்’ தனது முக்கியமான பேச்சுகளுக்கு முன்னிரவே, அதற்காக மெனக்கெடுகிறார் என்பது தெரியும்.

சிறிய கல்லானது கவணைச் சுழற்ற சுழற்ற வேகம் பிடிப்பதைப் போல போல சாதாரணமாக இருக்கும் வாக்கியத்தினை மீண்டும் மீண்டும் மாற்றி மாற்றி தங்களது உரையில் பயன்படுத்துவதன் மூலம் முழுச்சக்தியுடன் அந்த வார்த்தைகளை கூட்டத்தில் அவர்களால் பிரயோகிக்க முடிந்தது.
ரஜினிகாந்த்’தின் பஞ்ச் டயாலாக்’குகளுக்கும் ஏறக்குறைய இதே அடிப்படைதான்.

கலைஞர் கருணாநிதி கூட தனது உரைகளுக்காக தன்னை முன்பாகவே தயார் செய்து கொள்வார் என்று படித்திருக்கிறேன். ஆனால், ஜவகர்லால் நேரு தனது சுதந்திர தின உரையை எவ்வித தயாரிப்பும் இல்லாமல் பேசினார் என்று யாரோ கூற கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

மேடைப்பேச்சுகளை மட்டுமல்ல நீதிமன்ற வாதுரைகளையும் பேசிப்பார்த்துக் கொள்வதும், தயார் செய்து கொள்வதும் நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியை என்பதை விட சக வழக்குரைஞர்களையும் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் பொது மக்களையும் கவர மிக்க உதவியாக இருக்கும்.

படங்களைப் பார்க்க இயலாதவர்கள், மால்கம் எக்ஸ், மார்ட்டின் லூதர் கிங் ஆகியோரின் உரைகளை யூ ட்யூபில் ஹெட்ஃபோன் உதவியுடன் கேட்டுப் பார்க்கலாம்...

மின் அதிர்ச்சியை தரவல்ல சின்ன நிலா

'சடக் சாந்தினி'. அருணாவை பார்க்கும் போதெல்லாம் தனக்கு இந்த வார்த்தைகளே ஞாபகத்துக்கு வந்ததாக மும்பை கேஇஎம் மருத்துவமனையில் (King Edward VII Memorial Hospital) அவருடன் பணியாற்றிய மூத்த செவிலி துர்கா மேத்தா குறிப்பிடுகிறார். 'தனது கிரகணங்களால் மின் அதிர்ச்சியை தரவல்ல சிறிய நிலா என்பதுதான்' குஜராத்தியில் அதன் அர்த்தம்.

கொங்கன் பிரதேசத்தைச் சார்ந்தவர் அருணா ஷன்பாக். கொடுமையான அந்த சம்பவம் நிகழ்ந்த போது 25 வயது நிரம்பிய அழகிய பெண். கேஇஎம் மருத்துவமனையில் அவரது பிரபலத்துக்கு அழகு மற்றும் திறமை மட்டுமன்றி விதிகளை கடைபிடிப்பதில் அவர் காட்டிய உறுதியும் எதையும் துணிச்சலாக எதிர் கொள்ளும் சுபாவமுமே காரணமாக இருந்தது.

படபடப்பாக அருணா பேசும் வார்த்தைகள் சிலறால் தவறாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டாலும் அதே மருத்துவமனையில் மருத்துவராக பணியாற்றிய சுந்தீப் சர்தேசாயை கவர்ந்ததில் அதிக ஆச்சர்யம் இல்லை. அருணா-சுந்தீப் காதல் அந்த மருத்துவமனை முழுவதும் அறியப்பட்டு, 'அருணாவுக்கு என்ன கவலை? அதிஷ்டசாலி அவள்' என்றுதான் அவளுடன் பணியாற்றிய அனைத்து செவிலிகளும் நினைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.


அருணா பணியாற்றி வந்தது 'நாய்கள் அறுவை மற்றும் ஆராய்ச்சிப் பிரிவி'ல். சில நாட்களாக அடிக்கடி நாய்களுக்கான இறைச்சி காணாமல் போய் வந்தது. அருணாவின் சந்தேகம் அந்தப் பிரிவில் துப்புரவுத் தொழிலாளியாக பணியாற்றிய சோகன்லால் பாரத வால்மீகி மீதுதான்.

காணாமல் போன நாய் உணவுகளைப் பற்றி கேட்டதற்கு, 'சிஸ்டர், எப்படியும் மருத்துவர்கள் கையால் சாகப் போகிற நாய்களைப் பற்றி ஏன் எப்போதும் கவலைப்படுகிறீர்கள். அவற்றிற்கு வலித்தால் என்ன? பட்டினி கிடந்தால் என்ன?' என்று திமிராக பதிலளித்தான். அதற்காக அருணா, 'மறு முறை இவ்வாறு நடந்தால், அவன் வேலை உடனடியாக போய் விடும்' என்று எச்சரித்தாள்.

'அவன் ரொம்ப முரடன். நான் அவனை கவனித்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். அடுத்த முறை இப்படி ஏதாவது நடந்தால், அவனைப்பற்றி கண்டிப்பாக முறையிடப் போகிறேன்' அருணா சோகன்லலைப் பற்றி தனது தோழிகளிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்க அங்கே அவனோ, ' அருணாவை மானபங்கப் படுத்தி பழி தீர்க்கப் போகிறேன்' என்று கறுவிக்கொண்டு இருந்தான்.

அருணாவின் தோழிகள் பயந்த மாதிரியே ஒரு நாள் நடந்தது. அருணா இரவுப் பணியில் இருக்கும் போது ஒரு தனியறையில் சோகன்லால் அருணாவை பலாத்காரப்படுத்திவிட்டான். அருணாவின் வாழ்க்கையையே ஒரு முடிவுக்கு கொண்டு வந்த அந்த சம்பவம் நடைபெற்றது நவம்பர் மாதம் 1973ம் ஆண்டு.

ஆனால் நடந்தது என்ன என்று விவரிக்கும் சக்தி அருணாவிடம் இல்லை. அருணா கத்தி யாரையும் உதவிக்கு கூப்பிட்டு விடக்கூடாது என்பதற்காக, சோகன்லால் நாய்களைக் கட்டிப்போடும் சங்கிலியால் அவளது கழுத்தை நெரித்து இருந்ததில் அவளது மூளைக்குப் போகும் ஆக்ஸிஜன் தட்டுப்பட்டு மூளையின் பல பாகங்கள் செயலிழந்து அருணா ஏறக்குறைய கோமா நிலையிலிருந்தார். பேசும் திறன் முற்றிலும் இல்லை.

முதலில் மறைக்க முயற்சிக்கப்பட்ட சம்பவம், 'தங்களுக்கு பணியிடத்தில் பாதுகாப்பு வேண்டி' மருத்துவமனை செவிலியர்கள் நடத்திய மூன்று நாள் வேலை நிறுத்தத்தால் பரபரப்பு அடைந்தது. அருணா தாக்குதலுக்காக 1973ம் வருடம் நவம்பர் மாதம் நடைபெற்ற் வேலை நிறுத்தம்தான் இந்தியாவின் செவிலியர்கள் நடத்திய முதல் வேலை நிறுத்தம். விஷயம் முதல்வர் வரை சென்று சோகன்லால் கைது செய்யப்பட்டு பாலியல் பலாத்காரத்திற்காக அல்லாமல் தாக்குதல் மற்றும் வன்திருட்டு ஆகிய குற்றங்களுக்காகத்தான் 7 ஆண்டுகள் தண்டிக்கப்பட்டான்.

ஏனெனில் அருணாவோ எந்தவித உணர்வும் செயல் திறனும் இன்றி நீதிமன்றம் செல்லவோ அல்லது சாட்சி எதுவும் சொல்வதற்கான நிலையிலோ இல்லை. தொடர்ந்த சிகிச்சைகளினாலும், மழிக்கப்பட்ட தலையினாலும் 'சின்ன நிலா' என்று வர்ணிக்கப்பட்ட அருணா கசக்கி எறியப்பட்ட குப்பைக் காகிதம் போல உருக்குலைந்து போனார்.

அருணா தாக்கப்பட்டு 30 வருடங்கள் கடந்து விட்டன. இப்போதும் மும்பை கேஇஎம் மருத்துவமனைக்கு நீங்கள் சென்றால் அதே வார்டில் அருணாவின் கதறல்களை நீங்கள் கேட்கலாம்.

அருணா இன்றும் உயிரோடு இருக்கிறார். எந்தவித உணர்வும் இன்றி பற்கள் உட்பட அவயவங்களில் எவ்வித பயனுமின்றி! அவருக்கு கண்பார்வை கிடையாது. நினைவு கிடையாது. பேச முடியாது. ஆனால் 30 வருடங்களுக்கு முன்பு நடந்த அந்த கொடூரம் அவர் மனதின் ஆழத்திலிருந்து சகிக்க முடியாத அலறல்களாகவும் கதறல்களாவும் சில சமயங்களில் இதயத்தை சில்லிட வைக்கும் சிரிப்பாகவும் வெளிவருகிறது. அவர் மனதின் ஆளத்தில் உணர்வுகள் மிஞ்சி இருக்கின்றனவா? இல்லை ஆழ் மௌனம்தானா? என்பது யாருக்கும் தெரியாது.

அருணாவின் கணவனாக வேண்டிய சுந்தீப் சர்தேசாய் அருணாவுக்காக நான்கு வருடங்கள் காத்திருந்து நம்பிக்கை இழந்த நிலையில் இன்று வேறு எங்கோ மனைவி மக்களுடன் இருக்கிறார். சோகன்லால் தண்டனைக் காலம் முடித்து தில்லியில் தனது குடும்பத்துடன் வசிக்கிறார்.

அருணாவின் உறவினர்களும் நண்பிகளும் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக கரைந்து போய் இன்று அருணாவின் சொந்தம் என்று சொல்லிக் கொள்ளுபவர்கள் மும்பை கேஇஎம் மருத்துவமனையில் அடுத்தடுத்து வேலைக்கு வந்து சேரும் மருத்துவர்களும், செவிலிகளும், பணியாளர்களும்தான்.

அவர்கள்தாம் இன்று அருணாவை தத்தெடுத்துக் கொண்டுள்ளனர். மும்பை கேஇஎம் மருத்துவமனையில் பயாற்றும் அனைத்து செவிலியர்களுக்கும் அருணா ஒரு காவல் தெய்வம் போல. செவிலியர்களின் தன்னலமற்ற சேவையின் அடையாளமாக அருணா ஷன்பாக் இந்த 53 வயதில், தாய் வயிற்றில் இருக்கும் கருவினைப் போல சுருங்கி இன்றும் மும்பை கேஇஎம் மருத்துவமனை வார்டில் படுத்திருக்கிறார்....

அருணாவுக்கு வேண்டியது வாழ்வா? இல்லை நற்கொலையா? என்பது மும்பையில் சிலசமயம் எழுந்து அடங்கும் ஒரு கேள்வி.

(இணைய குழுமத்திற்காக இக்கட்டுரை எழுதப்பட்ட 12 ஆண்டுகள் கழித்து அருணா நேற்று இயற்கை மரணம் எய்தியுள்ளார்)

Compliments to:-
Aruna's Story: The true account of a rape and its aftermath by Pinki Virani; Viking Penguin India, 1998

வீலாத் எலா'ஆம் (எகிப்து)

பாக்கிஸ்தான் உளவாளிகளை இஸ்லாமாபாத்திற்கே சென்று பந்தாடி விட்டு வரும் விஜயகாந்த் படம்தான். 

எகிப்திலிருந்து இஸ்ரயீலுக்குள் கடத்தப்பட்ட எகிப்திய பெண்ணையும் அவளது குழந்தைகளையும் டெல் அவிவ்’விற்கே சென்று சண்டையிட்டு மீட்டு வருகிறார் எகிப்திய உளவாளி முஸ்தஃபா. அந்த முயற்சியில் மொசாத் கையில் பிடிபட்ட முஸ்தஃபாவை எகிப்திய உளவாளிகள் டெல் அவிவ் வீதிகளில் ஆர்பிஜி முதற்கொண்டு நவீன ஆயுதங்களால் தாக்கி மீட்கும் நம்ப முடியாத சண்டைக் காட்சி கூட உண்டு.

ஆனாலும், நமது விஜயகாந்த் அர்ஜுன் இன்ன பிற சூப்பர் ஹீரோக்கள் படத்திலிருக்கும் அபத்தம், பள்ளிக்காலத்திலிருந்து நாம் கற்ற அறிவியலை கேலிக்கூத்தாக்கும் காட்சியமைப்புகள், கிளைமாக்ஸ் நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும் நேரத்திலும் திணிக்கப்படும் டூயட் என்று ஏதுமின்றி பரபரப்பாக ஹாலிவுட் த்ரில்லர் போலவே நகர்கிறது.

சாகசப்படமாக இருப்பினும், இஸ்ரயீல் பாலஸ்தீனப் பிரச்னை, பாலஸ்தீனர்கள் ஆழ்மனதில் எகிப்தியர்களை சந்தேகித்தாலும், எகிப்தியர்களுக்கு பாலஸ்தீனத்தின் மீதான அக்கறை, இஸ்ரயீலர்கள் என்னதான் தங்களை நாகரீகமடைந்த, லஞ்சலாவண்யம் இல்லாத இனவேற்றுமை பாராட்டாத சமுதாயம் என்று சொல்லிக் கொண்டாலும் அப்படியல்ல என்ற கிண்டல் என்று திரைக்கதையோடு பயணிக்கும் அரசியல் நெடி என்று வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தந்தது Welad ela am (Cousins or Escaping Tel Aviv) என்ற இந்த எகிப்திய படம்.

உலகின் எந்த மூலைக்கும் சென்று சாகசம் புரியும் அமெரிக்க இஸ்ரயீல் உளவாளிகளை ஹாலிவுட் படங்களில் பார்த்து, ‘இவனுங்கதான் பெரிய கொம்பனுங்களா?’ என்ற ஆதங்கம் இருப்பவர்களுக்கு இந்தப் படம் பெரிய ஆறுதலாக இருக்கும்…