சுகர் ஃபிலிம்

நல்ல வேளை இந்தப் படம் தமிழக திரையரங்குகளில் வெளியிடப்படவில்லை. தமிழர்கள் இதைப் பார்க்க நேரிட்டால் டாஸ்மாக் கடைகளை விட்டு விட்டு பல்பொருள் அங்காடிகளையும், ஸ்வீட் ஸ்டால்களையும் மூடக் கிளம்பி விடுவார்கள்.

அந்த அளவிற்கு வெள்ளைச் சீனி அல்லது சர்க்கரை அப்புறம் அது என்ன, ஆங்…அஸ்கா’வை வில்லனாக்கியிருக்கிறார்கள்.

படம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே எழுந்த திகிலில், ‘இன்றோடு சீனிக்கு முழுக்கு. நாளை முதல் காப்பி கூட சீனியில்லாமல்தான்’ என்று உறுதி கொண்டு ப்ரிட்ஜில் மீதியிருந்த கால் கிலோ பட்டர் ஸ்காட்ச் ஐஸ் க்ரீமையும் தின்று விட்டேன் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

2004ம் ஆண்டில் இதே போன்று ‘மார்கன் ஸ்பர்லாக்’ என்ற அமெரிக்கர் முப்பது நாட்களுக்கு வெறும் மெக்டோனால்ட் உணவுகளை மட்டும் சாப்பிட்டு அதனால் அவரது உடல் எடை மற்றும் ரத்தத்தில் கொழுப்பு அதிகரித்தலோடு மோசமான மனநிலையும் ஏற்ப்படுவதை ‘சூப்பர் ஸைஸ் மீ’ என்ற பெயரில் எடுத்த ஆவணப்படத்தைப் பலர் பார்த்திருக்கலாம். அந்தப் படத்தின் பாதிப்பிலேயே மெக்டோனால்ட் சூப்பர் ஸைஸ் பர்கர்களை கைவிட்டது என்றும் கூறப்பட்டது.

தற்பொழுது அதே டெம்ப்ளேட்டில் ‘டேமன் கேமியூ’ என்ற ஆஸ்திரேலிய நடிகர் அறுபது நாட்களுக்கு நாம் சாதாரணமாக தரமான உணவுகள் என்று நினைக்கும் உணவுகளை உண்டு அவற்றிலுள்ள சர்க்கரையின் அளவினால் அவரது உடல் எடை, ஈரலில் கொழுப்பு அதன் காரணமாக இடுப்பளவு கணிசமாக கூடுவதாக ‘த சுகர் ஃபிலிம்’ என்ற படத்தை எடுத்து பரபரப்பை ஏற்ப்படுத்தியுள்ளார்.

முக்கியமாக கோக், பெப்ஸி போன்ற குளிர்பான நிறுவன நிர்வாகிகள் ஏறக்குறைய ஜேம்ஸ் பாண்ட் பட வில்லன்கள் போல சதி செய்து அவற்றின் மீதான அடிக்ஷனை ஏற்ப்படுத்தி உலகத்தை பெரும் சுகாதாரக் கேட்டில் தள்ளிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று சட்டச் சிக்கல்களைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் வெளிப்படையாகவே படம் பேசுகிறது, ஆனால் சுவராசியமாக...

மது, புகையிலை, எல் டி எல் கொழுப்பை விடவும் சீனி மனித குலத்துக்கு அதிகக் கேடுள்ளது போலவும் சீனி தயாரிப்பு நிறுவனங்கள் மக்களிடமிருந்து அதை மறைப்பதாகவும் பார்க்கும் யாரையும் இப்படம் நம்ப வைப்பதில் வெற்றியடைகிறது என்பதுதான் உண்மை.

முக்கியமாக, ‘சீனியில்லாமல் வாழ்ந்து பார்த்தால், அவை ஏற்ப்படுத்தும் மந்த நிலையிலிருந்து மீண்டு புத்துணர்வை உணர்வீர்கள்’ என்று முடிக்கையில் ‘சே! இந்தப் பாழாப் போன காப்பியால கூகுள் சி இ ஓ ஒருத்தன் இப்படி பட்டர் ஸ்காட்சை தின்னுகிட்டு டிவிடியில படம் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கானே’ன்னு நொந்து கொண்டேன்.

சோளகர் தொட்டி

‘கோர்ட்டில் கதையெல்லாம் படிக்கக் கூடாது’ என்ற குரல் கேட்டு தலையைத் தூக்கினால், பார் கவுன்ஸில் சேர்மன் செல்வம். அவருக்கே உரிய வசீகரமான புன்னகையுடன் இன்று காலை என் அருகே வந்து அமர்ந்தார்.

கையிலிருந்த புத்தகத்தை அவரிடம் கொடுத்து, ‘தமிழில் குறிப்பிடத்தக்க நாவல் இது. எழுதியவர் ஒரு வழக்குரைஞர். தற்பொழுது கோவையில் பணியாற்றுகிறார்’ என்றேன்.

புத்தகத்தை வாங்கிப் பார்த்தவரிடம், ‘திண்டுக்கல்லைச் சேர்ந்த வழக்குரைஞர் செல்வராஜ், ‘தோல்’ என்ற நாவல் எழுதியதற்காக சாகித்ய அகாதெமி விருதைப் பெற்றுள்ளார்’. அவரைப் பாராட்டி எங்களது சங்கத்தில் கூட்டம் நடத்தியுள்ளோம். வழக்குரைஞர் தொழிலுக்கு வெளியேயும் சாதித்துள்ள இவர்களைப் போன்றவர்களை அழைத்து ஏன் பார் கவுன்ஸில் கவுரவிக்கக் கூடாது’ என்றதற்கு ‘ஆமாமா, கட்டாயம் செய்ய வேண்டும் என்றார்’

நேற்று வரை நம்மைப் போல வழக்குரைஞராக பணியாற்றி இன்று நீதிபதியாக பதிவியேற்றுள்ள ஒரே காரணத்தை வைத்து ஒருவரை அழைத்து பேச வைத்து கவுரவிக்கும் பார் கவுன்ஸில், கடின ஆராய்ச்சி மூலம் சமூகத்தின் முக்கியமான நிகழ்வுகளை ஆவணப்படுத்தியுள்ள சாதனையாளர்களைப் பாராட்டுவதால் தனக்கு பெரும் கவுரவம் தேடிக் கொள்ளலாம்.

வழக்குரைஞர் பாலமுருகனின் ‘சோளகர் தொட்டி’ சந்தனக் கடத்தல் வீரப்பன் தேடுதல் வேட்டையால், மலையக பழங்குடி மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்ப்பட்ட பாதிப்புகளையும் அதன் அவலங்களையும் ஆவணப்படுத்தும் முக்கியமான புதினம். வீரப்பன் இல்லை என்றாலும், காடுகளுக்குள் நகரத்து மக்களின் ஊடுருவலால் இன்றில்லாவிட்டாலும் எப்படியும் ஒரு நாள் சிதிலமடைந்துப் போகப் போகும் சோளகர்களின் கொண்டாட்டமான வாழ்க்கை முறையை உறையச் செய்து படிப்பவர் அனைவரையும் கடந்த காலத்திற்குள் அழைத்துச் செல்லும் கால யந்திரமாக, பாலமுருகன் தனது புதினத்தைப் படைத்துள்ளார்.

இரு பாகங்களாக அமைந்த நாவலின் முதல் பகுதியில் நிகழும் கொண்டாட்டங்களும் கேளிக்கைகளும் நம்மை உற்சாகப்படுத்தும் அதே சமயம் அடுத்து நிகழப்போகும் பயங்கரங்களுக்கான அச்சத்தை ஏற்ப்படுத்தி விடுகின்றன. இரண்டாம் பகுதி செல்லச் செல்ல தொடர்ந்து படிப்பதற்கு கடுமையான் நெஞ்சுரமும் இரக்கமற்ற மனசும் வேண்டும்.

வாழ்வதற்கான உரிமை, மனித உரிமை, பேச்சுரிமை என்று உரத்த குரலில் பேசிப் புளங்காகிதம் அடையும் நாமும், நமது ஊடகங்களும் நீதிமன்றங்களும் சிவண்ணாவின் பெண்டாட்டி மாதி அவள் மகள் சித்தி இன்ன பிற சோளகப் பெண்டுகளின் முன்னால் நிர்வாணமாக நிற்பது போல ஒரு அருவருப்பு அதிரடிப்படை காவலர்கள் முன் அவர்கள் அடைந்த அருவருப்பையும் விடவும் அதிகமாக படிக்கும் நம்மை படர்கிறது.

அந்த உணர்வு ஒன்றுதான் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் நாம் வேண்டும் பாவமன்னிப்பாக இருக்குமென்றால், பாலமுருகனின் ‘சோளகர் தொட்டி’ அதை நன்றாகவே ஊட்டுகிறது.

நிகழ்காலத்திலேயே நின்று விடுவதன் அச்சம்!

பத்லாபூர். ஹிந்தி திரைப்படம். ஸ்ரீராம் ராகவன் என்ற தமிழர் இயக்கியது. அதனாலோ என்னவோ தமிழில் பேசும் பாத்திரமும் உண்டு. சிறந்த திரைப்பட ரசிகர் ஒருவரின் சிபாரிசால் பார்த்தாலும் திரைக்கதை பல திசைகளிலும் பயணித்ததால் கொஞ்சம் இழுவையாகி விட்டது.

ஆனால், நவாசுத்தீன் சித்திக் என்று ஒருவர் வில்லனாக வருகிறார். செய்த தவறுகளுக்கு கடைசி வரை மனம் திருந்தாமலிருப்பதைத் தவிர பெரிய வில்லத்தனம் ஏதும் செய்யவில்லை என்றாலும், அவர் வரும் காட்சிகளில் ஏறக்குறைய ஹன்னிபல் லெக்டர் அளவிற்கு நம் மனதை ஏதோ விரும்பத்தகாத உணர்வில் சில்லிட வைக்கிறார். அந்தக் காலத்தில் நம்பியார் எதற்கு கைகளைப் போட்டு அப்படி பிசைந்தார் என்றிருக்கிறது. வடநாட்டு பிரகாஷ்ராஜான நானா பட்டேகர் கூட சிறந்த ‘நடிகர்’தான்.

நான் சொல்ல வந்தது கதாநாயகனான வருண் தவானைப் பற்றி. பெரிதாக ஒன்றும் இல்லை. அடிக்கடி லேசாக தலையை வலப்பக்கம் சாய்த்து கூர்மையாகப் பார்க்கும் போதெல்லாம், வேறு யாரையோ நினைவு படுத்தினார். இறுதியில் கண்டு பிடித்து விட்டேன். க்யானு ரீவ்ஸ்.

அது என்னமோ அடிக்கடி இப்படி நடக்கிறது. இயற்பியலாளர் ஸ்டீபன் ஹாக்கிங்கின் வாழ்க்கையை சுவராசியமான திரைக்கதையாக்கியுள்ள ‘த தியரி ஆஃப் எவ்ரிதிங்’ என்ற அருமையான படத்தில் அவரது மனைவியாக நடித்துள்ள ஃபெலிஸிடி ஜோன்ஸ் திவ்யஸ்ரீயை ஞாபகப்படுத்தினார்.

ஹாக்கிங்’கின் வாழ்க்கை கற்பனைக் கதையை விட அதிக உணர்வலைகளால் நிரம்பியிருக்கும் என்பதை நான் அறிந்திருக்கவில்லை. அதுவும் ஹாக்கின்ஸாக நடித்துள்ள எட்டி ரெட்மெய்னின் நடிப்பும் ஒப்பனையும், பார்த்து அனுபவிக்க வேண்டும்.

நேற்றுப் பார்த்த ‘த ஏஜ் ஆஃப் அடலைன்’ என்ற படத்தில் ‘யார் இது அமிதாப் பச்சன் மாதிரி’ என்று பார்த்தால் கல்லூரிக் கால ஹீரோ ஹாரிஸன் ஃபோர்ட்.

ஏதோ அசந்தர்ப்பமான நிலையில் விபத்துக்குள்ளாகும் கதாநாயகி அடலைன் மொண்ணையான விஞ்ஞான விளக்கத்தில் வயதாகும் தன்மையை இழந்து 29 வயதிலேயே அவரது 107ம் வயது வரை நின்று விடுகிறார். அதனால் ஏற்ப்படும் பிரச்னையை அழகிய காதல் கதையாக்கியிருக்கிறார்கள். வயதாகாமல் போவதில் என்ன பிரச்னை என்று ‘If I had your looks and energy, I’d fall in love tomorrow’ என்று கூறும் அடலைனின் அறுபது வயது மகளைப் போல நினைக்கலாம்.

ஆனால் ‘It’s not the same when there’s no future’ என்று தனது காதலுணர்வைப் பற்றி அடலைன் கூறுவதில் பிரச்னை புரியும். இனிமையாக முடியும் சாதாரண காதல் கதைதான். அசாதாரண பிரச்னையால் வித்தியாசமாக இருந்தது.

எதிர்காலத்திற்குள் பயணிப்பது அச்சமூட்டுவதாயிருப்பினும் நிகழ்காலத்திலே நின்று விடும் உணர்வுதான் உண்மையிலேயே அச்சமூட்டுகிறது. ஹாக்கிங்’கிடம் அடைக்கலம் தேடினாலும், எதிர்காலம் என்ற ஒன்றே ஒருநாள் இல்லாமல் போகப் போகிறது என்று விஞ்ஞானத்தாலும் அச்சமூட்டுகிறார்.

SUPREME COURT DOES IT AGAIN; BUT IN OPPOSITE DIRECTION

SC CALLS FOR NEW LAW TO REGULATE SOCIAL MEDIA : TIMES OF INDIA

What went up has come down or one may add the pendulum has swung into other direction; hardly five months passed since the netizens rejoiced and celebrated the brilliance exhibited by Justice R.F. Nariman in striking down Sec 66A of the Information Technology Act. I was however skeptical and warned in my blog that still it was possible to harass a common man for what he would express in social media, if the state machinery was so determined.

I put down my fears that it was not the law but the criminal procedure, particularly the powers available with the state to arrest and incarcerate any person even before securing a conviction; those hailing the Judgment and the legal brains discussing the niceties of the law involved, I thought were totally alienated from the ground situation.

I did not feel happy when I was proved right in my apprehension by our police two days back; they could arrest and send a young laboratory owner to jail who without knowing what was to come posted a gossip on the health condition of Chief Minister, in his WhatsApp account.

The Supreme Court yesterday, feeling the heat from what spread through the social media on the conduct of Senior Lawyers and Judges turned to the government for rescue; but how? Alas, pleading the Parliament to bring a new law to curb social media!

I restate, it is not the substantive law but the procedure which requires attention, if we really want to curb this menace. We have had enough of laws to meet this situation and a new legislation is the last thing we need to think of. The legal pundits who discuss and think over this are oblivious of a painful reality that our budgetary constraints would keep our infrastructure awfully short of what is actually required to meet the demands of a county of one billion; either it is the law enforcing authority or the justice delivery system.

It takes more than a decade to prosecute and punish a corrupt or even a terrorist, whose crimes are to be given utmost priority. New legislation means giving birth to new crimes or rechristening existing crimes, which consequently bring additional pressure upon the system, which already is bursting in its seams; about judiciary less said the better, it looks as if we are witnessing a star collapsing on its own weight.

That brings into focus, the evil of quick justice; arrest, remand and be satisfied that the accused is harassed enough with the incarceration and running forever through the maze of judicial complexities; the problem is the possibility of dragging innocents into this mess without any accountability as this process does not require the adherence to the natural justice principle of audi alteram partem.

Chilling effect is already there, irrespective of the striking down of Section 66A and any new legislation may help in freezing the ideas of a free mind with more severity.

Legally speaking, what best that could be done at present is to carry forward the directions of the Supreme Court in Arnesh Kumar (2014) 3 MLJ (Crl) (SC) and to hone it to perfection by experience. It is unfortunate the directions remain a dead letter and no Court is taking serious note of such blatant contempt of the Supreme Court.

If we leave aside law, I would like to conclude that it is time we must realise that we are living in digital age which has changed the rules of life; earlier gossips spread by words of mouth with little reach and lesser shelf value but social media has made it possible with a click of mouse it to reach every corner of the world and worse with permanency; no law or court can curb slander anymore as social media has no physical borders and with an additional insulation of anonymity. We need to realize this and learn to accept slander in our stride and to ignore; most politicians have evolved, judges are following and lawyers have no option.

ஆல் அபவுட் மை மதர் 1999

எழுத்தாளர் சுஜாதா மூலமாக அறிந்த ஜென் கதை.

‘குருவே, வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சி என்பது எது?’

‘தந்தை இறக்கிறான். மகன் இறக்கிறான். பேரன் இறக்கிறான்’

கேள்வி கேட்டவனைப் போலவே எனக்கும் முதலில் குழப்பம், ‘அது எப்படி இறப்பது மகிழ்ச்சியாகும்’ என்று. அண்ணன் விளக்கியதற்குப் பின் புரிந்தது.

“There are people who think that children are made in a day. But it takes a long time, a very long time. That's why it's so awful to see your child's blood on the ground. A stream that flows for a minute yet costs us years”

நேற்று முன்னிரவு பார்த்த ‘ஆல் அபவுட் மை மதர்’ (1999) என்ற ஸ்பானிய படத்தில் கண் முன்னே நடக்கும் சாலை விபத்தில் மகனைப் பறிகொடுக்கும் மானுவேலாவின் மேற்கண்ட புலம்பலில் ‘புத்திரசோக’த்தின் வலி மேலும் புரிய வந்தது. இத்தனைக்கும் மானுவேலா மூளைச்சாவு அடைந்தவர்களின் உறுப்புகளை தானம் பெறுவதற்காக உறவினர்களை மனரீதியில் தயார்படுத்தும் பணியிலிருக்கும் செவிலி. அவருக்கே அப்படி ஒரு நிலை ஏற்ப்படுகையில் அதன் வேதனையிலிருது விடுபட தனது மகனின் தந்தையைத் தேடி பார்ஸிலோனா செல்கிறாள்

தந்தை லோலா உடல்ரீதியில் ஆண் என்றாலும் மனரீதியில் பெண்ணாக வாழும் டிரான்வெஸ்டைட். பார்ஸிலோனா’வில் மானுவேலா சந்திக்கும் நபர்களும் கிடைக்கும் அனுபவங்களும் இயல்பாகவே நம்மையும் உள்ளிழுத்து இறுதியில் படம் முடிகையில் அதன் ஆழமான பாதிப்பு நம்மிலும் ஏற்ப்படுவதை அழுத்தமாகவே இயக்குஞரான ‘பெத்ரோ அல்மதோவார்’ உணர வைக்கிறார்.

ஹாலிவுட்டில் அழகு தேவதையாக மட்டுமே வலம் வந்த பெனிலோப் க்ரூஸ் ஒரு நேர்த்தியான நடிகையும் கூட என்பது ஸ்பானிஷ் படங்களைப் பார்க்கும் பொழுதுதான் தெரிகிறது. ‘லோலா’வுடனான பழக்கத்தில் ஒரு குழந்தை மட்டுமல்லாது, எய்ட்ஸ் நோயை’யும் பெறும் இளம் சமூக ஊழியராக வரும் பெனிலோப் க்ரூஸுக்கு அடைக்கலம் தந்து பிறக்கும் குழந்தைக்கும் மானுவேலாவே தாயாகும் நம்பிக்கைக் கீற்றோடு படம் நிறைவடைகிறது.

மானுவேலா’வின் உற்ற தோழியான திருநங்கை ‘அக்ரடோ’ படத்தின் பின்னணி இசை போலவே மறக்க முடியாத மற்றொரு பாத்திரம்.

இயக்குஞர் படத்தை தனது அம்மாவுக்கும் ‘To all women who act. To men who act and become women. To all the people who want to be mothers’க்கும் சமர்ப்பணம் செய்துள்ளார்.

பேகாஸ் (2012)

குர்திஸ்தான்; உலகில் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அரசியல் துயரங்களில் பாலஸ்தீனத்தையும் விட அவலம் மிகுந்தது. அந்த அவலத்தையும் சுவையாக்கி தொடர்ந்து திரைப்படங்கள் உருவாக்கப்படுவதுதான் அதிசயம்.

இயலாமையின் ஒரே ஆறுதல் கலைதான் போல.

சதாம் ஆக்கிரமிப்பிலிருந்து தப்பி ஸ்வீடனில் வசித்து வரும் கர்ஸான் காதர் என்ற குர்திஸ் இளைஞர் இயக்கிய பேகாஸ் (2012) என்ற குர்திஸ் படத்தை நேற்று இருமுறை தொடர்ந்து பார்க்க நேரிட்டதில் வருத்தமில்லை. இரண்டாம் முறை அதன் ஆழமான ஒளிப்பதிவை நிதானமாக ரசிக்க முடிந்தது. எந்தக் காட்சியை நிறுத்தினாலும், நேஷனல் ஜியாக்கிரபிக் புத்தகத்தை புரட்டுவது போல அப்படியொரு காட்சியமைப்பு.

நிதானமா? 1990ல் குர்திஸ் நகரமொன்றில் நிகழுவதாக சொல்லப்படும் திரைக்கதை முதல் காட்சியிலேயே ஜெட் வேகத்தில் கிளம்பி ஒரு காப்பி குடிக்கலாமா என்று நாம் நினைப்பதற்குள்ளாகவே முடிந்து விடுகிறது.

துடிப்பான குட்டிப்பையன் ஸ்சானாவும் (Zana) பொறுப்பான அண்ணன் டானாவும் (Dana) போரில் பெற்றோர்களை இழந்தவர்கள். அம்மா நினைவுகள் மிச்சமிருப்பினும் அதற்காகவெல்லாம் வருந்த நேரமின்றி ஷூ பாலிஷ் செய்து வாழ்க்கையை ஓட்டி வருகிறார்கள். உள்ளூர் திரையரங்கில் பார்த்த சூப்பர்மேன் அவர்களைக் கவர அமெரிக்காவிற்கு சென்று சூப்பர்மேனைப் பார்த்து விட்டால் சதாமின் வீரர்களைப் புரட்டியெடுத்து தங்களது கஷ்டமெல்லாம் தீர்ந்து விடும் என்று அதற்காக பணம் சேர்க்க ஆரம்பிக்கிறார்கள். இடையே அவர்களது ஒரே துணையாக இருக்கும் தாத்தாவின் மரணத்திற்குப் பின்னர் அமெரிக்கா நோக்கிய அவர்களது பயணம் தொடங்குகிறது.

இதற்குள் ‘காக்கா முட்டை’ படம் உங்கள் நினைவுக்கு வந்தால், எது காப்பி எது இன்ஸ்பையர் என்று இங்கே பெரிய பட்டிமன்றமே நடக்கிறது இல்லையா, எது இன்ஸ்பையர் என்பதில் உங்களுக்குச் சந்தேகமிருந்தால், பேகாஸைப் பாருங்கள்.

காக்கா முட்டையில் கதை வேறு. வேறு காட்சியமைப்பு. ஆயினும் இதன் பாதிப்பிலேயே காக்கா முட்டை கருக்கொண்டிருக்கக் கூடும் என்பதற்கு ஸ்சானா டானாவை நொடிக்கு முன்னூறு தடவை ‘காக்கா’ (அண்ணன்) என்று அழைப்பதை, தாத்தாவின் மரணத்தைப் போலவே ஆதாரமாகக் கூறலாம்.
இல்லை இறுதியில் 'சூப்பர்மேனும் வேண்டாம் ஒன்றும் வேண்டாம்' என்று கதறுவதையும் கூடக் கூறலாம்.

பேகாஸ் இயக்குஞர் ‘காட்ஸ் மஸ்ட் பி க்ரேஸி’ இரண்டாம் பாகத்தினால் ஒரு வேளை இன்ஸ்பையர் ஆகியிருக்கலாம். பிரிந்த சகோதரர்கள் உணர்ச்சிகரமாக இணையும் காட்சியை அப்படியே பயன்படுத்தியிருக்கிறார்.

பேகாஸ் என்றால் வீடில்லாதவன் என்று பொருளாம். மொத்த குர்திஸ் மக்களையும் குறிக்கும் குறியீடு என்பதாகவே புரிகிறது. இன்னார்தான் என்றில்லாமல் அனைவரிடம் மானாவாரியாக ஸ்சானா அடிபடுவதிலும் அதையே உணர்த்தப்படுகிறோம்.

குறியீட்டையெல்லாம் விடுவோம். நிமிடத்து நிமிடம் முகத்தில் மாறும் உணர்ச்சிகளாலும் தொணதொணவென்ற பேச்சாலும் ஸ்சானா, ஏற்கனவே நம் மனதில் நிறைந்துள்ள சின்ன காக்கா முட்டையை ‘கொஞ்சம் தள்ளி உட்கார்ந்து கொள்’ என்று சொல்லி தானும் நெருக்கி உட்கார்ந்து கொள்கிறான்.

ஸ்சானாவை உதறுவதற்கு கொஞ்ச நாள் பிடிக்கும்...

பறவை மனிதர் பால்பாண்டி

“நா யாருன்னு தெரியுதாய்யா’ன்னு போனில் கேட்டார். மாண்புமிகு தமிழக முதல்வர் டாக்டர் கலைஞர் ஐயாவைத் தவிர வேறு யாருக்கு இப்படி குரல் வரும்,ன்னேன். ‘ஹாஹ்ஹா’ன்னு சிரிச்சிட்டு ‘இந்த அன்றில் பறவை’ன்னா என்னய்யா’ன்னார். ‘ஐபிஸ் வெரைட்டிங்க. இணை தவறிப்போச்சுன்னா துணையும் வாழாது’ன்னேன். ‘வார்ரே வாஹ்’ன்னாரு”

“தங்கம் தென்னரசு ரொம்ப அக்கறையா விசாரிப்பார். கனிமொழி நல்லாத் தெரியும் ஆனா இந்தப் பிரச்னைக்கு அப்புறம் நான் அவங்களை தொடர்பு கொள்ள விரும்புறதில்லை”

“அப்ப ஏழாவது படிச்சுட்டிருந்தேன். அப்பா ஏதோ சொல்லிட்டாருன்னு மரத்தடியில் வந்து உட்கார்ந்திருந்தேன். அங்கே கூட்டிலிருந்து விழுந்த மூனு பறவைக் குஞ்சுங்க கீழே கிடந்த மீன்களை சாப்பிடப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு குஞ்சுக்கு இறக்கை ஒடைஞ்சு இருந்தது. இன்னொன்னுக்கு ஒரு கால் ஒடைஞ்சு இருந்தது. அந்த ரெண்டும் எப்படியோ தத்தி தத்திப் போய் மீனை எடுத்துச்சு. இன்னொரு குஞ்சுக்கு ரெண்டு காலும் ஒடைஞ்சு போய் எடுக்க முடியல”

“உடனே கடைக்கு போய் ஒரு தூண்டில வாங்கி மீனைப் புடிச்சு மூனுக்கும் கொடுத்தேன். அடுத்த நால் ரெண்டு மட்டய வச்சு அதோடு ஒடைஞ்ச கால சுத்தி கட்டி கொஞ்சம் நல்லெண்ணய் போட்டேன். கொஞ்சநாள்ல ஏதோ இழுத்து நடக்கற மாதிரி கால் சரியாயிட்டு. அப்புறம் இப்படியே மீனைப் புடிக்குறதும். கீழே விழுற குஞ்சுகளுக்கு இரை போடுறதுமா பழக்கமாயிருச்சு”

“குஜராத்தில் நிர்மா கம்பெனியில் வேலை பார்த்தாலும், மனசு கூந்தன்குளத்திலேயே இருந்தது. எம் பொண்டாட்டி உம் மனசு பறவை மேலேயே இருந்தா அவளுக்கும் அதுதான்னு சொல்லிட்டு ஊருக்கே வரச் சொல்லிட்டா. அவ நகை நட்டெல்லாம் வித்து மீன் வாங்கிப் போட்டு குஞ்சுகளைப் பாத்துக்கிட்டா”

“சலீம் அலி ஐயா கூந்தன்குளம் வந்தப்ப, போய் வணக்கம் சொன்னேன். வணக்கம்னாரு. அவருக்கு பதினைந்து மொழி தெரியும். நான் பேசுறதைக் கேட்டுட்டு இந்தியா முழுவதும் சலீம் அலின்னு என்னைத் தேடுறாங்க. எனக்கும் பெரிய சலீம் அலி இங்க இருக்கார்’ என்றார்”

சலீம் அலியை கூந்தங்குளம் பால்பாண்டி பார்த்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஆயினும் சுற்றிலும் பல நூறு ஏக்கர் பரப்பில் பரந்து கிடந்த விஜயநாராயணம் ஏரியின் நடுவே வறண்டிருந்த தரையில் படுத்தபடியே பால்பாண்டியின் அனுபவங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்ததில் நேரம் போனது தெரியவில்லை.

ஆங்காங்கே திட்டுத் திட்டாயிருந்த நீர்ப்பரப்பில் நின்று கொண்டிருந்த பறவைகளை சற்று அருகில் சென்று பார்க்க ஆசைப்பட்டு வண்டியை ஏரிக்கு நடுவே செலுத்தியதற்கு பலன், திரும்ப வண்டியை எடுக்க முடியவில்லை. டிராக்டர் வந்து சேர இரவு பத்து மணி ஆகி விட்டது என்றாலும், பால்பாண்டி அவரே இயற்றி பாடும் பாடல்கள் எங்களை உற்சாகமாக வைத்திருந்தன. பெளர்ணமி நிலா வெளிச்சம் கூட அந்த சந்தர்ப்பத்திற்கு சற்று இடையூறாக இருந்தது.

‘கண்ணதாசன் செத்துப் போகலய்யா, இங்க இருக்கார்’னாரு பாரதிராஜா' என்று சுவராசியமான அந்த சம்பத்தை பால்பாண்டி விவரிப்பது உட்பட அவர் கூறும் கதைகளில் எது உண்மை எது மிகை என்று பிரித்துப் பார்க்க இயலாது என்றாலும், கூந்தங்குளத்திற்கு உலகத்தின் பல மூலைகளிலிருந்தும் வந்து தங்கும் பறவைகளின் பால் அவருக்கு உள்ள கனிவும், பாசமும் உண்மை. கூட்டிலிருந்து தவறிப் போகும் குஞ்சுகளை பாதுகாத்து வளர்த்து மீண்டும் அதன் கூட்டத்தில் சேர்க்க அவரும் அவரது மனைவியும் செய்த தியாகங்கள் உண்மை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த அன்பின் மிகுதியால் பறவைக் காய்ச்சலுக்கு அவர் மனைவியை பலி கொடுத்தும் பால்பாண்டியின் சேவை தொடர்வதும் உண்மை.

கூந்தக்குளம் மற்றும் அதன் அருகே உள்ள குளங்களுக்கு வரும் பறவைகளைப் பற்றியும் அவை குஞ்சு பொறிப்பது பற்றியும் பள்ளிப்படிப்பைத் தாண்டாத பால்பாண்டி அறிந்து வைத்துள்ள விபரங்கள், ஒரு ஆராய்ச்சி மாணவரிடம் கூட இருக்காது. அதற்காக பல்வேறு விருதுகளை அவர் பெற்றாலும், பரவலாக அறியப்படும் ‘பறவை மனிதர்’ (Bird Man) என்ற பட்டமே அவருக்கு பிடித்திருக்கிறது.

இந்தியாவிலிருந்து மட்டுமல்ல, மற்ற நாடுகளிலிருந்தும் பறவைகளைக் காணவும் புகைப்படம் எடுக்கவும் பால்பாண்டியை தொடர்பு கொள்ளுகிறார்கள். அவரவர் விருப்பப்படி பாண்டியும் அவர்களை தொடர்பு கொள்கிறார். தரையில் அடைகாத்துக் கொண்டிருக்கும் அரிய பறவைகளை காண பாண்டி எங்களை அழைத்திருந்தார்.

நீங்களும் கூந்தங்குளம் போனால் பாண்டியை தொடர்பு கொள்ளுங்கள். உங்களை சுவராசியமாக வைத்திருக்க பாண்டியிடம் பறவைகள் மட்டுமல்லாமல் நிறைய கதைகளும் பாடல்களும் இருக்கிறது.