அந்த இன்னொரு கிணறு!

அது ஒரு வெப்பமிகுந்த மத்தியான வேளை.

மேற்கு மாம்பலத்தில் புதிதாக ஃப்ளாட் கட்டியிருந்த பில்டருக்கும், ஆசை ஆசையாக ஃப்ளாட்களை வாங்கியவர்களுக்கும் இடையே பல பிரச்னைகள். பில்டர் எங்களது கட்சிக்காரர் மற்றும் எனது நண்பர். பரஸ்பர நோட்டீஸ்கள் முடிந்து, அடுத்து கன்ஸூமர் கோர்ட்தான் என்ற நிலையில், சில ஃப்ளாட் உரிமையாளர்கள் சீனியர் மீது நம்பிக்கை வைத்து எங்கள் அலுவலகத்திற்கே வந்து விட்டார்கள்.

தொண்ணூறுகளில் சில புத்திசாலி மெட்ராஸ் பில்டர்கள் இடத்துக்கு அட்வான்ஸ் கொடுத்த கையோடு, ப்ளாட்களையும் புக் செய்து வெறும் ஆயிரம் ரூபாய் அட்வான்ஸ் முதலீட்டில் ப்ராஜக்டை கம்ப்ளீட் செய்து விடுவார்கள்.

நம்மவரும் அப்படிப்பட்டவர்தாம்.

புகார் பட்டியல் கொஞ்சம் நீளமாக இருந்ததாலும், அந்தப் பக்கம் எண்ணிக்கையும் கொஞ்சம் அதிகம் இருந்ததாலும், சீனியர் என்னை நடுவராக்கி விட்டு தான் பார்வையாளராக ஒதுங்கிக் கொண்டார்.

மராத்தான் செஷன். இரண்டு மணி நேரத்துக்கும் மேலாக காரசாரமாக ஆதங்கங்கள் தொடர்ந்து கொட்டப்பட்டதில் அறை மேலும் வெப்பமடைந்திருந்ததில் எந்நேரமும் பேச்சு வார்த்தை முறியும் சூழல்.

‘அக்ரிமெண்ட்படி கிணறு வெட்டணுமா இல்லையா?’ அடுத்த பிரச்னைக்கு தாவினார் எரிச்சலில் ஒருவர்.

‘ஆமாம்’

‘கிணறு தோண்டினீங்களா?’

‘ஆமாம். ஒரு கிணறு’

‘ஏற்கனவே ஒரு கிணறு இருந்தது இல்லையா?’

‘ஆமாம்’

‘அப்ப எத்தனை கிணறு இருக்கணும்’

‘ரெண்டு’

‘இப்ப எத்தனை கிணறு இருக்கு’ இதுவரை சாதாரணமாக போய்க் கொண்டிருந்ததில் திடீரென என்னையறியாமல் ஏதோ சுவராசியமாக உணர்ந்தேன்.

‘ஒன்னு’ கட்டிட பிளானுக்கு இடைஞ்சலாக இருந்த பழைய கிணற்றை ஏற்கனவே மூடி விட்டிருந்தார் நண்பர்.

அடுத்த கேள்வி என்னவாக இருக்கப் போகிறது என்பதை தன்னிச்சையாக நான் யூகித்த அதே நொடியில் அந்தக் கேள்வியை அவர் கேட்டே விட்டார், ‘அப்ப அந்த இன்னொரு கிணறு எங்கே?’

கேட்கப்பட்ட கேள்வி, தமிழகத்தின் புகழ்மிக்க கேள்விகளில் ஒன்று என்று உச்சகட்ட கோபதிலிருந்த அவர் உணராததைப் போலவே பதட்டலிருந்த நண்பரும் அறியவில்லை. சொல்லி வைத்தது மாதிரி அப்பாவித்தனமாக,

‘அந்த இன்னொரு கிணறுதாங்க இது’

கேள்வி கேட்டவர் உட்பட அனைவரும் சிரிக்க, சீனியர் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, ‘டேய் போய் டீ சொல்லிட்டு வாடா’ என்றார்.

நம்பமாட்டீர்கள். அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் அனைத்துப் பிரச்னைகளும் தீர்ந்து விட்டது. எனது வழக்குரைஞர் அனுபவத்தில் ஒரே சிட்டிங்கில் சமரசம் ஏற்ப்பட்டது இந்த ஒரு முறைதான்.

மோஜின் : த லாஸ்ட் லெஜண்ட் (சீனா) 2015

டாவின்ஸியின் மோனாலிஸா’வை அச்சு அசலாக அதே போல அல்லது அதை விட சிறப்பாக வரைய நூற்றுக்கணக்கான ஓவியர்கள் உண்டு. ஆனால் ஒரு மோனாலிஸாதான் இருக்க முடியும்.


ஆயிரம் மம்மிகள் ரிட்டனாகலாம், ஏன் இந்தியானா ஜோன்ஸ் கூட மீண்டும் மீண்டும் வரலாம். ஆனால் ரெய்டர்ஸ் ஆஃப் த லாஸ்ட் ஆர்க் ஒன்றுதான் ஒரிஜினலாக இருக்க முடியும் என்று நான் நினைப்பதை இளைஞர்களால் புரிந்து கொள்ள முடியாமல் இருக்கலாம்.


எண்பதுகளில், சட்டக்கல்லூரி நாட்களில் மதுரை அமிர்தம் தியேட்டர் என் திரைப்பட மெக்கா; எனது மதுரை வருகையை எதிர்பார்த்தோ என்னவோ, அமிர்தமும் புதிய சவுண்ட் சிஸ்டங்களுடனும் அகலத்திரையுடனும் தன்னை நவீனப்படுத்திக் கொண்டு என்னை வரவேற்கத் தயாராக இருந்தது. அமிர்தம் தந்த திரைப்பட அனுபவங்கள் அனைத்துமே மறக்க முடியாதவை என்றாலும் அதன் உச்சம் இரண்டு முறை பார்த்த ரெய்டர்ஸ் ஆஃப் த லாஸ்ட் ஆர்க்’தான்.


என்னவோ தெரியவில்லை ஹாரிசன் ஃபோர்ட் முகத்தைத்தான் நான் ஸ்பீல்பெர்க் என்று மனதில் இருத்தியிருந்தேன். ஜேம்ஸ் பாண்ட்’டை எல்லாம் புறந்தள்ளி விட்டு ஸ்பீல்பெர்க்’கும் ஜார்ஜ் லூகாஸும் கதாநாயகர்கள் போல என்னில் ஆதிக்கம் செலுத்த ஆரம்பித்தனர்.


கால ஓட்டத்தில் அவர்கள் பின்னர் கரைந்து போனாலும், நேற்று தற்செயலாகப் பார்க்க நேரிட்ட ‘மோஜின் த லாஸ்ட் லெஜண்ட்’ என்ற சீனப்படம் ஸ்பீல்பெர்க்’கும் லூகாஸும் எவ்வளவு பெரிய திரை மேதைகள் என்பதை மீண்டும் உணர்த்தியது. புரதான கலைச்செல்வங்களுக்காக கல்லறைகளுக்குள் புகும் கதாநாயகர்களைப் பற்றிய புகழ்பெற்ற சீன தொடர் நாவல்களில் ஒன்றைப் படமாக்கியுள்ளனர்.


க்ரொவ்சிங் டைகர் அண்ட் த ஹிட்டன் டிராகன் போல கவித்துவமான சண்டைக் காட்சிகள் இருக்கும் என்று நினைத்து ஏமாற்றமாகி விட்டது.

ஆசிய தரத்திற்கு மிகப்பிரமாண்டமான படம் என்றாலும், ஹாலிவுட் தரத்திற்கு சாதாரணம் என்பது போல தோற்றம் தந்ததற்கு, 30 வருடங்களுக்கு முன் என்னை வியப்பிலாழ்த்திய இந்தியானா ஜோன்ஸ் கூட காரணமாயிருக்கலாம். ஆயினும் வார இறுதியில் குடும்பத்துடன் ரசிக்கத் தகுந்த படம்.


உலகப்படங்களை, அது பிரெஞ்ச், ஜெர்மனியப் படங்களாக இருந்தாலும் அதே மொழியில்தான் என்னால் பார்க்க இயலும். ஆங்கிலத்தில் பார்த்தால், ஹிந்தி டிவி சீரியல்களைப் தமிழில் பார்ப்பது போல இருக்கும். ஆனால் இந்தப் படத்தில் முதல் அரை மணி நேரத்திற்கு பாத்திரங்கள் பேசிய சீன மொழி உறுத்தலாக இருந்தது.


சீனப்படம் என்றால் நமக்கு குங்ஃபூ படங்கள்தாம். ‘மாஸ்டர் மாஸ்டர்’ என்று அந்தப்படங்களில் பேசும் ‘சீனிஷ்’தான் சீன மொழி என்று மனதில் அழுத்தமாக பதிந்து விட்டதோ என்னவோ?

ஒன்லி காட் பர்கிவ்ஸ் (2013) ஆங்கிலம்

‘மிஸ்டர் பீன்’ஸ் ஹாலிடே’ என்ற படத்தைப் பார்த்திருக்கலாம். அதில் கார்ஸன் க்ளே என்ற இயக்குஞர் ஒரு கதாபாத்திரம். அவர் இயக்கிய ‘ப்ளேபாக் டைம்’ என்ற படம் கான்ஸ் திரைப்பட விழாவில் திரையிடப்படும். படத்தின் மொத்த காட்சியிலும் இயக்குஞர், பின்னணியில் அமானுஷ்ய இசையில் நடந்து வந்து கொண்டேயிருப்பார். விருது வாங்கவென்றே தயாரிக்கப்படும் திரைப்படங்களை கிண்டலடிக்கவே அந்தக் காட்சியிருக்கும்.

கல்லூரியில் படிக்கையில் மலையாள விருதுப் படமான ‘சிதம்பரம்’ பார்க்க சென்றிருந்தோம் மதுரையில் சக்தி தியேட்டர் என நினைக்கிறேன், மெல்ல நகரும் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் மதுரை ரசிகர்கள் பொறுமை இழந்து கொண்டிருந்தனர், காலைக் காட்சி வேறு. ஒரு காட்சியில் ஸ்மிதா பாட்டீல் புழக்கடையில் பாத்திரங்களைப் போட்டு கழுவுவார். தியேட்டரே நிசப்தமாக இருக்க இருட்டிலிருந்து ஒரு குரல், ‘நல்ல வேளை கொஞ்சம் பாத்திரங்கதான் இருக்கு. சீக்கிரம் கழுவி முடிச்சுருவா’

‘ப்ளேபாக் டைம்’ ரோவன் அட்கின்ஸனின் கிண்டல் என்றாலும் அதைப் போலவே ஆனால் சீரியஸான படத்தில் ஞாயிறு இரவு மாட்டிக் கொண்டேன். ரியான் கோஸ்லிங், க்றிஸ்டின் ஸ்காட் தாமஸ் என்ற பெயர்களைப் பார்த்து ஏதோ ஹாலிவுட் சண்டைப்படம் என்று நினைத்து விட்டேன்.

போஸ்டரில் கோஸ்லிங் முஷ்டியை மடக்கிக் கொண்டு நிற்கிறாரே என்று பார்க்காதீர்கள், முஷ்டியை உயர்த்துவதோடு சரி, ஒரு அடி கூட அடிக்க முடியாமல், நடுத்தர வயது தாய்லாந்து போலீஸ்காரர் ஒருவரிடம் நாயடி பேயடி பட்டு மூஞ்சியெல்லாம் ரத்தக் களறியாகிவிடுகிறது. அந்தப் போலீஸ்காரர் படம் முழுக்க ஏதும் பேசாமல் மெல்ல நடந்தபடியே வருகிறார். பட்டாக்கத்தியை உருவி பார்ப்பவர்களையெல்லாம் போட்டுத் தள்ளுகிறார். படத்தைப் பார்க்கிறேன் என்று கிளம்பி யாரும் அவரிடம் சிக்கி விட வேண்டாம் என்று எச்சரிக்கவே இப்பதிவு.

பார்த்துதான் தீர வேண்டுமென்றால், படத்தை அணைத்து விட்டு பின்னணி இசையை மட்டும் தரமான ஹெட்ஃபோனில் கேட்கவும்.

சமீபத்தில் தாய்லாந்துக்கு குடும்பத்துடன் போய் வந்த வக்கீல் நண்பர் ஒருவர், ‘சார், தாய்லாந்து ஃபேமிலியோட போற ஊர் சார்’ என்றார். அப்புறம் ஏன் படங்களில், இப்படியே காண்பிக்கிறார்கள்?

மதுரை
11/02/15

ஜெயமோகனுக்கு கிடைக்காத பிரியாணி

சனிக்கிழமை காலை.

காப்பிக் கோப்பையை மெல்ல பக்கத்தில் வைத்து செய்தித்தாளைப் பிரித்ததும், தொலைபேசி அழைத்தது.

‘கடையநல்லூரிலிருந்து பேசுகிறேன்’

‘ஆங், பாய் இன்னைக்கு வரச் சொல்லியிருந்தேன் இல்ல. சரி, வாங்க’

‘சரி, நாங்க வந்துவிடுகிறோம். அப்புறம்…உங்களுக்கு சாப்பாடும் கொண்டு வருகிறோம்’

‘ஐயோ, அது எதுக்கு? அதுவும் சனிக்கிழமை ஜூனியர்ஸ் ஆபீஸில் எல்லோருக்கும் இங்க வீட்டில்தான் சமைப்பாங்க. அவங்க எல்லாமே இங்கதான் சாப்பிடுவாங்க’

‘சார், சமைக்க வேண்டாம்னு சொல்லுங்க. எல்லோருக்கும்தான் எடுத்துட்டு வருகிறோம்’

கடைக்குச் செல்ல தயாராக நின்று கொண்டிருந்த மனைவியிடம், ‘உனக்கு இன்னைக்கு ஃப்ரீ் டே! பிரியாணி வருது' என்றேன்.

சாப்பிடும் போது மனைவி கேட்டார், ‘நானா எங்கப்பா வந்து ரொம்ப நாளாச்சே!’

நானா மேலப்பாளையத்தில் உள்ள கல்வத் நாயகம் தைக்காவைச் சேர்ந்தவர். நான்கு வருடங்களுக்கும் முன், இதே மாதிரிதான், ‘சார் இந்த கிறிஸ்மஸுக்கு உங்களுக்கு பிரியாணி தைக்காவிலிருந்து அனுப்பணும்னு வாப்பா சொல்லியிருக்காங்க’ என்று ஆரம்பித்தார்.

‘இல்ல நானா, நம்ம வீட்டுல ஒவ்வொரு கிறிஸ்மஸுக்கும் எல்லா நண்பர்களையும் அழைப்போம். அதனால நிறைய பேர் இருப்பாங்க, வாணாம்’ என்றேன்.

‘நீங்க சும்மா இருங்க சார். ஒரு ஐநூறு பேர் வருவாங்களா?’

‘ஐயோ, அவ்வளவு இருக்காது நானா. ஒரு நூறுக்குள்ள வருவாங்க’

கிறிஸ்துமஸ் அன்று மேலப்பாளையத்திலிருந்தே சமையல் பொருட்கள், ஆட்கள் சகிதம் மதுரை வந்து பிரியாணி சமைத்து, அடுத்த நாளும் வைத்து சாப்பிட்டோம்.

என் மனைவிக்கும் நானா கொண்டு வந்த பிரியாணி நினைவுக்கு வந்திருக்க வேண்டும். அவராகவே, ‘நானா பிரியாணி ஹைதராபாத் பிரியாணி. இது நம்மூரு சீரக சம்பா பிரியாணி’ என்றார்.

நான் ஏதோ நினைப்பில் ‘நானா ஷிர்க். இவங்க தவ்ஹீத்’ என்று எனக்குள்ளாகவே முணுமுணுத்துக் கொண்டு வீட்டில் சமைத்த பாயாசத்துடன் கணணி முன் உட்கார்ந்தால்,
“இந்து- முஸ்லீம் மதஒற்றுமை எல்லாம் பொய்யாய் பழங்கதையாய் போய் நெடுநாட்களாகின்றன. கடைசியாக ஒரு இஸ்லாமிய திருமணத்திற்கு நாம் எப்போது அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்? கடைசியாக நம் விழாக்களில் ஓர் இஸ்லாமியர் எப்போது கலந்துகொண்டிருக்கிறார்?”
என்று ஜெயமோகன் தனது தளத்தில் எழுதியதை மையப்படுத்தி முகநூல் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

நான் மட்டும் ஒரு இறைமறுப்பாளனாக இல்லாமலிருந்தால், அந்த நேரத்தில் இறைவன் ஒருவன் இருக்கிறான் என்பதை நம்பியிருப்பேன்.

மதுரை
09/02/16

பெங்களூர் நாட்கள்

மூஞ்சிப் புத்தகம் முழுக்க ‘விசாரணை’யின் வெப்பத்தில் எரிந்து கொண்டிருக்க, நான் நேற்று 'பெங்களூர் நாட்க’ளைப் பார்த்தேன் என்பதை சொல்ல வெட்கப்பட்டுக் கொண்டுதான் இதுவரை சொல்லவில்லை.

இரண்டு நாட்களாக மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கும் தீவிர சினிமா ரசிகர்கள் ‘அற்பப் பதரே’ என்று என்னை ஒதுக்கி வைத்து விடுவாரகளோ என்று வேறு பயமாக இருக்கிறது.

அலுவலகத்தில் இரவு மணி ஒன்பதைத் தாண்டி ஒன்பதரையை நெருங்கவும், ‘போதும் இன்றைக்கு’ என்ற அசதியில், படத்துக்குப் போனால் என்ன என்று இணையத்தில் தேடினால் ‘விசாரணை’க்கு டிக்கட் இருந்தது.

‘படத்துக்குப் போலாமா?

‘ஓ’ அம்மா, மகள் இருவர் முகத்திலும் ஆயிரம் வாட்ஸ் பல்ப்; வீட்டுத் தியேட்டரில் அப்படி என்னத்தான் இல்லையோ?

‘சரி, கிளம்புங்க’

‘என்ன படம்?’ மகள், அவளுக்கு பொறி தட்டி விட்டது; அவ்வளவு நம்பிக்கை!

ஏற்கனவே பார்த்து விட்ட பசங்க2 மூலம் அவளது இந்த வார ‘கோட்டா’ முடிந்து போன தைரியத்தில், ‘உனக்குத் தெரியாது. உலகப்படம் மாதிரி இருக்கும்’ என்றேன். முகம் சுருங்கி விட்டது.

திரும்பி அலுவலக அறைக்கு வந்து இணையத்தில் புகுந்தால் விசாரணை ஸ்டில்களில் சட்டையில்லாத உடம்புகள் பயமுறுத்தின. சக ஊடகவியலாளர்களிடம் படம் ஏற்ப்படுத்தியிருந்த அதிர்வலைகள் வேறு ‘சோளகர் தொட்டி’யை நினைவுபடுத்தியது.

ஒன்றுக்கு மூன்று தடவை புக் பண்ணுவதற்கு இறுதி வரை போனாலும் மகளுடைய முகமே மானிட்டரில் தெரிய, ஜாலியாக என்ன இருக்கும் என்று மறுபடியும் பார்த்ததில், ‘பெங்களூர் நாட்க’ளுக்கு கண்ணை மூடிக் கொண்டு ‘க்ளிக்’கியாகி விட்டது.

கிளம்ப மனமில்லாமல் ‘உர்’ரென்று இருந்த மகளை ஓங்கி அதட்டியதில் தியேட்டர் வரும் வரை காரின் பின் சீட்டில் விசும்பல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

‘அடடா, இது என்ன வேறு படத்துக்கு டிக்கட் எடுத்து விட்டோம்’ என்று தியேட்டருக்குள் நுழையும் போது நான் காட்டிய ஆச்சரியத்திலிருந்த பொய்’யை கண்டு பிடித்து விட்டாள். சிவந்திருந்த கண்களில் இன்னமும் கோபம் மிச்சமிருந்தது.

பெங்களூரை கடந்து எவ்வளவு தடவை போயிருக்கிறேன். தூசியும் டிராபிக் ஜாமும்தான் நினைவுக்கு வரும். கல்லூரிக் காலத்தில் போன போதுதான், படத்தில் வருவது போல அழகாயிருந்தது. அல்லது படத்தில் வருவது வேறு பெங்களூரா ஒருவேளை எனக்கு வயதாகியிருக்கலாம்...

‘படம் எப்படி?’

அது யாருக்கு வேணும்; திரும்பி வரும் போது இரவு ஒன்றரையை கடந்து விட்டிருந்தாலும், ‘அப்பா உன்னை ஏமாத்தியிருக்காங்கடா’ என்ற கிண்டலிலும் சிரிப்பிலும், கார் ஓட்டுவதே சுகமாக இருந்தது.

‘சனிக்கிழமை இரவுக்கு இது போதும். உங்க விசாரணையை எல்லாம் அப்புறம் வைத்துக் கொள்ளலாமே, மிஸ்டர் வெற்றி மாறன்’ என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

மதுரை
07/02/16

வயலட்டா வென்ட் டு ஹெவன் (சீலே) 2011

மதுரை உயர்நீதிமன்ற வழக்குரைஞர்களால் கொண்டாடப்பட்ட முதல் பொங்கல் விழா என்று நினைக்கிறேன். லா சேம்பர் புல்வெளியில் கலை நிகழ்ச்சிளும் பரிசளிப்பு விழாவும் ஏற்ப்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. ‘தப்பாட்டம் இருக்கு. நல்ல பெரிய ட்ரூப்’ என்று நண்பர் சொல்லியிருந்தார். தப்பாட்டம் பார்த்தது எனக்கும் அதுதான் முதன்முறை. வழக்குரைஞர்கள் சிலரும் அவர்களது தாளத்திற்கு ஏற்ப ஆடினர்.

அதற்குள் விழாவுக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்த நீதிபதிகள் ஒவ்வொருவராக வர, நீதிமன்ற பதிவாளர் தனது அதீத உற்சாகத்தில் அந்தக் குழுவினரை லா சேம்பர் வாசலுக்கு கூட்டிச் சென்று நீதிபதிகளின் இருமருங்கிலும் இருந்தவாறு தப்பை அடித்தவாறு விழா நடந்த புல்வெளிக்கு அழைத்து வரச் செய்தார். நண்பருக்கு வந்ததே கோபம்...

பதிவாளராவது பரவாயில்லை. வரலாறு அறியாதவர். பிரபல தவில் வித்துவான் கூடவா, அவரது மூத்த கலைஞர்கள் கடந்து வந்த பாதையை மறந்து போவார்?

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் கானாடுகாத்தான் என்ற ஊரில் நடைபெற்ற திருமணம் ஒன்றில் நாதஸ்வரம் வாசிக்க அழைக்கப்பட்டிருந்த சிவக்கொழுந்து என்ற புகழ்வாய்ந்த கலைஞர், வியர்வையை துடைக்க வைத்திருந்த சிறு துணியானது தோளில் போடும் துண்டு என்று குற்றம்சாட்டப்பட்டு நாதஸ்வரம் வாசிக்க விடாமல் தடுக்கப்பட்டார். அந்தக் கச்சேரிக்கு சென்றிருந்த ‘உண்மையான’ அஞ்சா நெஞ்சன் அழகிரி(சாமி) மாப்பிள்ளை ஊர்வலத்தை அங்கேயே நிறுத்தி வைத்து ‘சிவக்கொழுந்து இங்கேயே உட்கார்ந்து வாசியுங்கள். நான் இருக்கிறேன்’ என்று சவால் விட பின்னர் சிவக்கொழுந்து 'துண்டு'டன் நாதஸ்வரம் வாசிக்க அனுமதிக்கப்பட்டார். கச்சேரி முடியும் வரை அழகிரிசாமி அவருக்கு விசிறிக் கொண்டே துணைக்கு நின்றாராம்.

ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு மேல் கடந்து விட்டது. கடந்த மாதம் கலை இரவு ஒன்றில் கச்சேரி நடத்த அழைக்கப்பட்டிருந்த புகழ்பெற்ற தவில் கலைஞர் ஒருவர், விளம்பரத்தில் அவரது படத்துடன் தப்புக்கலைஞர்களின் படத்தையும் பார்த்ததும், கோபத்தில் கச்சேரியை ரத்து செய்து விட்டாராம்.

இங்கு என்று இல்லை. உலகம் முழுவதும் நாட்டுப்புறக் கலைஞர்களின் நிலை அதுதான் போல.

சீலே நாட்டின் இரண்டாவது தேசிய கீதம் என்று போற்றப்படும் ‘க்ராஸியஸ் எ லா விடா’ (வாழ்க்கைக்கு நன்றி) என்ற பாடலை இயற்றிப் பாடிய ‘வயலட்டா பரா’ என்ற பெண்மணியின் வாழ்க்கைச் சரிதப்படமான ‘விண்ணுக்குச் சென்ற வயலட்டா’ (Violeta se fue a los cielos 2011) பார்க்கையில் எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது. இசைக்குடும்பத்தில் பிறந்தவர். சிறுமியாய் இருக்கையிலேயே தந்தையை இழந்து அவர் விட்டுச் சென்ற கிடாரை மற்றும் வைத்துக் கொண்டு குடும்பத்தை தாங்கியவர். ஆனாலும் சீலே நாடு முழுவதும் அலைந்து நாட்டுப்புற பாடல்களை சேகரித்து அவற்றை இசைவடிவமாக்கித் தந்ததால்தான் சீலேவின் புதிய பாடல்கள் என்ற பெயரில் அதன் நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் அழியாமல் மறுவடிவம் பெற்றன என்று கூறப்படுகிறது.

அநேக பாடல்களையும் ஒன்றிரண்டு புத்தகங்களையும் தந்திருந்தாலும், ஓவியம், எம்ப்ராயிட்டரி அடுத்து மண்பாண்டக்கலையிலும் தேர்ச்சி பெற்றவர். அவரது கலைப்படைப்புகள் ஐரோப்பா சென்றிந்த பொழுது பாரீஸில்ன் புகழ்பெற்ற கலைக்கூடத்தில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டது. இருந்த போதிலும் ஐரோப்பாவில் செல்வந்தர்கள் கூடிய கூட்டம் ஒன்றில் பாட அழைக்கப்படும் வயலட்டா, பாடி முடித்ததும் நிகழ்ச்சி நடத்துபவர் அங்கிருப்பவர்களை உணவுக்காக விருந்து அறைக்கு செல்லும்படி வேண்டிய பின்னர் வயலட்டாவிடம், அவளுக்கு தனியே சமயலறையில் விருந்து ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருப்பதாக கூறியதும் வெகுண்டு எழுந்து அவரை ஒன்று இல்லை என்று கேட்டு விட்டு கூடியிருக்கும் ஒவ்வோரு முகத்திற்கு முன்பும் ‘செவிடு’ ‘செவிடு’ என்று கோபத்தில் உறுமிக் கொண்டு செல்லும் காட்சியைத்தான் சொன்னேன்.

சீலேவில் சர்க்கஸ் கூடாரம் போன்று தனது இருப்பிடத்தைக் கட்டி அதை அனைத்து நாட்டுப்புற இசைக்கலைஞர்களும் இசைக்கும் கலைக்கூடமாக உருவாக்கினாலும் தொடர்ந்து வறுமையும் வெறுமையும் துரத்த ‘எனக்கு எவ்வளவோ அள்ளித்தந்த வாழ்க்கைக்கு நன்றி’ என்று பாடிய வயலட்டா 1967ம் ஆண்டு தனது ஐம்பதாவது வயதில் அதே கூடாரத்தில் துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொண்டு தற்கொலை செய்து கொண்டார்.

படத்தை இயக்கியவர் ஆந்த்ரே உட். சீலே நாட்டு சோஷலிஸ ஆட்சியாளரான அலெந்தே காலத்து நிகழ்வுகளின் பின்னணியில் ‘மச்சுக்கா 2004’ என்ற படத்தை இயக்கி நம்மில் பலருக்கு ஏற்கனவே அறிமுகமானவர்தாம். இந்தப் படம் ஆஸ்கருக்கு சீலே நாட்டிலிருந்து பரிந்துரைக்கப்பட்டது. பரிசு பெறவில்லை.

வயலட்டாவின் பாடல்கள் இன்றும் பல்வேறு வடிவங்களில், பல இசைக்கலைஞர்கள் மூலமாக புதுப்புது வடிவங்களில் உயிர்த்திருக்கின்றன...